Was ik vorig weekend nog dakloos, vanaf gisteren heb ik weer een dak boven mijn hoofd.

Hemelsbreed zo’n 1600km, over de weg via familie bijna 2400km.

De reis verliep voors p  o   e    d      i       g.

Vrijdag 28 maart, na de overdracht van het huis, eerst 150km naar Coevorden, de laatste zaakjes regelen. Zondag 30 maart iedereen nog een keer bij elkaar voor de verjaardag van moeder/oma. De laatste keer dat ik, de komende tijd, iedereen bij elkaar zie.

Dinsdag 1 april van Coevorden naar Vamdrup, dik 500km. De jongste dochter kan het niet laten en komt me toch uitzwaaien. Rond 12 uur vertrokken. Het is prima te doen, geen enkel oponthoud in Duitsland gehad. Lekker weertje, zonnetje, gemiddeld zo’n 20 graden Celcius. Lekker rit(-je).

Even op adem komen bij familie. Beetje bijbabbelen over hoe het leven er nu voorstaat, de vooruitzichten voor de toekomst en herinneringen ophalen, van die dingen. Lekker gegeten en goed geslapen. Klaar voor de de volgende etappe, de volgende dag. Eerst ontbijten, bakkie koffie en dan rond 12 uur vertrekken. Nog wat herinneringen, nog een bakkie. 12 uur wordt 1 uur, 1 uur wordt 2 uur… Om drie uur worden er toch maar een paar piepers extra gejast en is het vertrek definitief uitgesteld tot morgen.

Donderdag 3 april van Vamdrup naar Norrköping is het plan. Met zo’n 750km de langste etappe van de reis. De zon schijnt wederom en het eerste deel, tot Jönköping, is het weer 18 tot 20 graden. De auto loopt als een naaimachientje met een gemiddeld verbruik van beter dan 1 op 11. Omdat het vanaf Jönköping heuvelachtiger wordt neemt het verbruik ook toe en zal ik uiteindelijk een gemiddeld verbruik gaan halen van iets meer dan 1:10. Ik vind dat lang niet slecht voor een volgeprakte 2.5l 5-cylinder mét dakkoffer…

Omdat de rit zo voorspoedig verloopt neem ik het besluit niet in Norrköping te stoppen maar nog ‘een paar kilometer’ door te tuffen naar Gävle. Een extra 330km. Zodoende moet het mogelijk zijn om morgen nog redelijk op tijd op de eindbestemming aan te komen en niet direct naar mijn nest te moeten. Met een dikke 1000km op de teller, lig ik uiteindelijk om 23.30 in het Best Western Hotel Gävle.

Vrijdag 4 april: Dday (whatever)… Nog 650km voor de boeg. Het hotel is diervriendelijk maar het wordt mij niet helemaal duidelijk of ik Zoey mee kan nemen naar de eetzaal voor het ontbijt. Ik wil haar niet alleen op de kamer laten. Geen rust in m’n donder dus dan maar geen ontbijt. Laptoptas, fototas, kledingtas en Zoey één blok verder, in een afgesloten, stinkende ondergrondse garage, naar de auto gebracht om erachter te komen dat de mand van Zoey nog op de kamer staat… Dat kan korter: …”MAND!”.

On the road again, nog 650 kilometers voor de boeg… die gemaakt lijken van elastiek. Gaandeweg de rit lijkt er steeds minder vooruitgang te zijn. Ook al rijd ik alsof ik door de duvel op de hielen gezeten wordt, 10 minuten duren een lichtjaar. Kilometers worden langzaam opgerekt tot nautische mijlen. Alsof de auto op een rollenbank staat en de videoprojectie op de muur voor je steeds trager afgespeeld wordt.

Mijn playlist laat ‘Lost in the middle’ van Blackbird horen. “Tell me, why does it take so long. For me to get back home?” Blijkbaar is Spotify ook onderdeel van het Zweedse complot…

Op de Högakustenbron wordt gewaarschuwd voor windsnelheden van 14m/s

De temperatuur zakt ondertussen verder naar 8 graden Celcius en af en toe vallen er dikke vlokken sneeuw. Er is verder niemand op de weg. Een weg die maar niet ophoud en achter elke heuvel en elke bocht gewoon verder gaat. En dan gaat ineens de lucht dicht, alles wordt grijs en begint het onbedaarlijk te sneeuwen. Onderwijl gaat deze ‘Road to nowhere’ in marstempo door, net als het nummer van de Talking Heads.

En dan toch, eindelijk, wanneer het hondje ook al meermaals heeft aangegeven er schoon genoeg van te hebben, zijn er aanknopingspunten. Bekend terrein, ik rijd Norsjö binnen. Zelden zo blij geweest om een padelbaan te zien… Eerst koffiebonen halen bij de ICA. Dan de laatste paar kilometers naar Kusfors. Het is nog lang geen bedtijd dus mission accomplished. Kwart voor zes: the eagle has landed!

“Ja Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg.” zong Drs. P ooit. Afhankelijk waar je vandaan komt, kan Kusfors zo’n plek zijn. Wat mij betreft.

Bij binnenkomt tref ik een welkomskaart en een zak Dill & Gräslök chips aan, jummie! Tack E&I! En de koelkast is ook al gevuld, jättekul!

Maar eerst de koffiemachine uit de auto want ik snak naar een bakkie. Het hondje verwerkt het op haar manier, slapend in haar eigen, vertrouwde MAND!