Zondag, 13-04-2025
Ik volg al meer dan een jaar de huizenmarkt in Västerbotten. Ik heb al menig huis ‘met potentie’ voorbij zien komen en verkocht zien worden…
Ik denk dat het eind februari, begin maart was dat er wederom een mogelijk interessante woning op de markt verscheen. Het voldeed in eerste instantie niet bepaald aan het ‘perfecte plaatje’: min of meer direct aan de weg in plaats van in de bosrand, niet Falunröd maar grijs, het uiterlijk van een voetbalkantine in plaats van een idyllische cottage etc. Én het staat ook nog eens strak naast een andere woning.
Maar áchter de voordeur ontzettend veel ruimte, grote keuken, bijkeuken, 4 slaapkamers, aanpandige garage en voorraadruimtes en alles gelijkvloers. Bovendien staat het huis op een niet al te groot stuk grond en hoef ik dus gelukkig géén groene vingers te kweken. Achter het huis en de tuin is een oud grindgat waarachter de rivier loopt: totale rust.
Een week voor mijn vertrek zag ik dat er een bezichtiging zou zijn. Meestal betekend dat, wanneer er genoeg gegadigden zijn, dat een week ofzo nadien de biedingen starten. Ik ging er al weer vanuit dat ook dit huis aan mijn neus voorbij zou gaan. Het startsein voor de biedingen bleef echter uit…
De weg naar mijn huidige onderkomen loopt langs ‘de voetbalkantine’. Er staat nog steeds een bord “Till Salu” wanneer ik voor de eerste keer langsrij. Eén van de volgende dagen zie ik een auto staan en iemand naar binnen gaan. Misschien de makelaar? Ik besluit om te draaien en polshoogte te nemen. Ik parkeer mijn S60 naast een schitterende zwarte XC60, loop naar de voordeur, klop aan, open de deur en wil “VOLK!” roepen net op het moment dat ik me bedenk dat dát hier hélemaal nergens op slaat. “Hej, hej!” dan maar, net op tijd.
“Vad vill du?” Het blijkt de eigenaar. Hij verteld mij het een en ander in gebrekkig Engels. Goh? Ik denk dat hij ergens tussen de 30 en 40 jaar oud is en dan toch slecht Engels? OK, ik houdt de vragen dan maar simpel.
Of ik misschien even rond wil kijken? Schoenen uit en ga je gang, ik moet nog een dingetje fixen. En dan loop ik ineens rond in het huis waarvan ik al wist dat dat ook weer aan mijn neus voorbij zou gaan. Maar mijn idee dat dit huis absoluut potentie heeft klopt! Wat een gaaf huis! Ik bedank mij voor de sneak-peak en de eigenaar zegt dat ik de makelaar moet bellen, zij regelt alles.
Een uurtje later loop ik door de ICA (ooit onderdeel van Ahold, LB) boodschappen te doen wanneer ik op mijn schouder wordt getikt. Huh, wat wie… Het is de eigenaar van ‘de voetbalkantine’: of ik de makelaar al heb gesproken? De mensen die voor mij interesse hebben getoont, hebben afgehaakt. En hij wil ook best aan mij verkopen hoor, geen probleem.
Sinds de verkoop van mijn huis lijkt mijn leven op een snelstromende rivier. In sneltreinvaart begeef ik mij stroomafwaarts waarbij ik af en toe in een stroomversnelling terecht kom en compleet door elkaar geschut kopje onder ga, boven kom en weer door! Ik bel de makelaar en krijg een afspraak voor een bezichtiging, zondag 13 april om 09.40
MAND!
De bezichtiging bracht tóch een kelder aan het licht die ik niet had verwacht maar waar ik wél erg blij mee ben en de makelaar kon nog meer informatie geven maar ook nog een paar aandachtspunten. Kort en goed: “Jag vill köpa det här huset”, “I want the house”.
Het is nog maar 10.30 maar wat een prachtige dag…
Geef een reactie